Godny strój w kościele
Przypominamy, że wybierając się do kościoła należy pamiętać o stroju godnym tego miejsca. Należy pamiętać o tym, że świątynia nie jest miejscem rekreacji lecz kultu. Ubranie powinno zasłaniać ramiona, brzuch oraz nogi. Nasz strój w kościele świadczy o nas jako chrześcijanach. Zbyt skąpy ubiór może rozpraszać innych wiernych i przeszkadzać im w przeżywaniu liturgii.
Nasz apel nie dotyczy tylko kobiet ale i mężczyzn, którzy też często o tym zapominają.
Przed wejściem do kościoła prosimy też o wyłączanie dzwonków w telefonach komórkowych.
Postawy liturgiczne! Po co?
Każdy człowiek przybiera konkretne postawy lub wykonuje takie, a nie inne gesty, kiedy znajduje się w określonej sytuacji. Tak samo postawy, które przybieramy, wyrażają to, co przeżywamy w naszym wnętrzu podczas uczestnictwa w liturgii.
W czasie celebracji liturgicznych przyjmujemy trzy postawy:
- Wiodącą postawą na Eucharystii jest postawa stojąca wyraża ona przede wszystkim godność dzieci Bożych, ludzi wolnych (przyjmowana podczas modlitwy); jest ona także wyrazem naszego szacunku i uwagi (przyjmowana podczas Ewangelii, Modlitwy Powszechnej) oraz dyspozycyjności, gotowości do głoszenia Ewangelii (przyjmowana podczas Wyznania wiary).
- Drugą postawą jest postawa siedząca, w naturalny sposób umożliwia nam ona dłuższe skupienie, dlatego wyraża słuchanie i refleksję (przyjmujemy ją podczas czytań oraz przygotowania darów).
- Ostatnią z postaw jest postawa klęcząca wyrażająca uwielbienie, adorację - dlatego przyjmowana jest podczas przeistoczenia i po śpiewie Baranku Boży, gdy kapłan ukazuje Ciało Chrystusa.
- Istnieje jeszcze czwarta postawa. Podczas liturgii jest ona przyjmowana jedynie przez kapłanów w Wielki Piątek i podczas liturgii święceń. Leżenie krzyżem, bo o nim mowa, wyraża najgłębsze uniżenie.
Zachowanie przez uczestników liturgii jednolitych postaw ciała jest znakiem jedności zgromadzonych na celebracji, znakiem naszej jedności jako Ciała Chrystusa. Istnieją jednak wyjątki np. osoby starsze, chore, matki w ciąży itp.
Procesja komunijna
procesja komunijna - zasady ogólne
Procesja jest znakiem liturgicznym, doskonale obrazującym kondycję człowieka, jaką jest nieustanne bycie w drodze. Przez całe życie bowiem zmierzamy na spotkanie z Panem, a liturgia jest zapowiedzią i obrazem tego ostatecznego spotkania z Nim przy wypełnieniu się czasów.
Procesja nie jest bezładnym kręceniem się w kółko - ma określony początek i bardzo konkretny cel. Widać to wyraźnie w procesji komunijnej: idziemy, wyrażając to ruchem, postawą, aktywnością ciała, na realne, pełne spotkanie z Panem, przychodzącym pod postaciami Eucharystycznymi. Jednocześnie idziemy w niej razem - jako jedna rodzina dzieci Bożych, powołanych do jedności i braterskiej miłości.
Niezależnie zatem od preferowanego sposobu przyjmowania Komunii - czy to na stojąco, czy na klęcząco, na rękę czy do ust (wszystkie te formy są akceptowane, a bliższym omówieniem każdej z nich będziemy się zajmować w kolejnych odcinkach szkoły liturgicznej) - Kościół w swoich dokumentach liturgicznych zaleca procesyjne do niej podchodzenie. Procesji ma towarzyszyć śpiew, wyrażający duchową jedność i radość oraz podkreślający jej wspólnotowy charakter.
Procesja komunijna jest więc naszą odpowiedzią na rozbrzmiewające w liturgii wezwanie: Idźmy z radością na spotkanie Pana!
"Patrzę na twarze idących przez kościół. Nie widzę w nich ani ulgi, ani radości. Nie schodzą z nich zmarszczki codziennych trosk, tych osobliwych darów, które ludzie przynoszą do świątyni, z którymi idą w kierunku ołtarza. Każdy niesie osobno swoje zmartwienia. Tylko po nielicznych widać, że pogrążeni są w cichej modlitwie. Ale i oni przeważnie nie zwracają uwagi na tych, co przed nimi, ani na tych, którzy idą z tyłu, ani też na tych, co zostali w ławkach. Maszerują razem, ale pozostają samotni w swoich cichych wołaniach do Boga. Jak wytłumaczyć tym wiernym, że nie stoją w żadnej kolejce? Jak pokazać, że wchodząc w przestrzeń kościoła, pozostawiają za jego drzwiami prawa rynku i socjologii, którymi rządzi się codzienne życie? Tutaj nic nie dzieje się przypadkiem, wszystko podporządkowane jest jednemu celowi. Tu nie działają zasady subtelnej gry między podażą a popytem. Darów, po które idziemy, nie powinno zabraknąć - tak jak nie powinno zabraknąć czasu na ich rozdawanie. Droga zaś, którą przebywamy, by przyjąć sakrament, kilkanaście metrów kościelnej posadzki, nie jest zwykłym pasażem handlowym. Na spotkanie z Chrystusem idziemy w procesji. Tego też od niepamiętnych czasów uczy nas Kościół."
PROCESJA KOMUNIJNA - ZASADY OGÓLNE
- Utworzymy tyle procesji ilu jest kapłanów rozdających komunię.
- Wychodzimy z ławek powoli od PRZODU. Osoby z dalszych ławek modlą się i cierpliwie czekają. Nie śpieszymy się.
- Idziemy powoli, ze złożonymi rękami, jeden za drugim.
- Komunię przyjmujemy na stojąco.
- Osoby, które mogą, przyklękają na jedno kolano ale zawsze za osobą która przyjmuje komunię św. Odchodzimy na bok tak by bezkolizyjnie wrócić do swojej ławki.
- Wracając do ławki nie zajmujemy miejsca z samego brzegu ale takie by następne osoby nie musiały się przepychać.
- Osoby, które nie przystępują do komunii prosimy by się przesunęły do środka ławki.
PROSIMY PARAFIAN O PRZESTRZEGANIE TYCH ZASAD I DZIĘKUJEMY ZA ZROZUMIENIE!!!