2. Terytorium i przynależność kościelna
Sieć parafialna powstała w XIII i XIV wieku przez całe stulecia pozostawała bez większych zmian. Ukształtowane w tym czasie na ziemi wieluńskiej parafie liczyły przeważnie od 300 do 600 wiernych i zasięgiem swojego działania obejmowały po kilka wsi. Do parafii w Rudlicach należało w XVI wieku sześć wsi[18] . Były to: Rudlice wraz z przysiółkiem - Kuźnica, Bolków, Gromadki (późniejsza Nietuszyna), Niemierzyn, Okalew i Skrzynno[19]. W późniejszym okresie parafia rudlicka obejmowała także Ostrówek i Wolę Rudlicką. W XIX wieku należały do niej także nowo powstałe wsie: Babin, Dębiec, Dobroszyny, Marynka, Plichów i Staropole[20].
Od początku chrześcijaństwa w Polsce ziemia rudzka zwana później wieluńską należała do archidiecezji gnieźnieńskiej. Podobnie parafia Rudlice. Tak było do roku 1818[21] .
W 1793 roku w wyniku drugiego rozbioru Polski ziemia wieluńska dostała się pod panowanie Prus. Był to jednocześnie początek trudnych lat dla arcybiskupa gnieźnieńskiego. Na skutek decyzji Kongresu Wiedeńskiego i nacisków zaborców papież Pius VII bullą „De salutate animarum” z dnia 16 VII 1821 roku zmienił granice metropolii i archidiecezji gnieźnieńskiej, ograniczając je do granic zaboru pruskiego, ale pozostawił nadal prymasostwo w Gnieźnie[22] .
W zaborze rosyjskim w granicach Królestwa Polskiego już wcześniej nastąpiły zmiany. Car Aleksander I wymusił na papieżu nowy podział diecezji. Papież Pius VII bullą „Militantis Ecclesiae” z dnia 12 marca 1818 roku oraz „Ex imposita nobis” z dnia 30 VI 1818 roku ustanowił nowe granice diecezji Królestwa Polskiego. W wyniku tych zmian ziemia wieluńska wraz z Rudlicami została włączona do diecezji włocławskiej w metropolii warszawskiej. Ziemie Królestwa Polskiego straciły kontakt z prymasem w Gnieźnie i dlatego metropolici warszawscy także otrzymywali tytuł prymasów Królestwa Polskiego na mocy breve Romani Pontyfices z dnia 30 XII 1819 roku[23] .
Przeprowadzona reorganizacja przetrwała bez większych zmian do odzyskania przez Polskę niepodległości. Dnia 28 października 1925 roku papież Pius XI wydał bullę „Vixdum Poloniae unitas”, na mocy której powstała diecezja częstochowska, a cała ziemia wieluńska znalazła się w jej granicach. Nowa diecezja została włączona do metropolii krakowskiej[24] .
W archidiecezji gnieźnieńskiej parafia Rudlice należała do archidiakonatu rudzkiego, a od 1420 roku, po przeniesieniu kolegiaty z Rudy do Wielunia, do wieluńskiego. Archidiakonat wieluński przetrwał do roku 1818. W wyniku zmian po soborze trydenckim synod diecezjalny w Łowiczu 14 X 1583 roku dokonał nowego podziału diecezji gnieźnieńskiej na dekanaty. W archidiakonacie wieluńskim utworzono trzy dekanaty, które miały swoje siedziby w Krzepicach, Rudzie i Wieruszowie. Rudlice należały do dekanatu z siedzibą w Rudzie[25] .
Po powstaniu styczniowym, w ramach represji carskich, został utworzony jeden duży dekanat wieluński obejmujący teren powiatu wieluńskiego. Należało do niego 35 parafii, między innymi parafii Rudlice. W czasie I wojny światowej, po odejściu Rosjan, dnia 1 I 1917 roku biskup włocławski Stanisław Zdzitowiecki dokonał nowego podziału diecezji na dekanaty[26] . Z dekanatu wieluńskiego utworzył cztery dekanaty: bolesławiecki, praszkowski, wieruszowski i wieluński (w nowych granicach). W 1925 r. cały dekanat wieluński został włączony do nowo utworzonej diecezji częstochowskiej. Liczył on wtedy 14 parafii. Były to parafie: Biała, Chotów, Czarnożyły, Kadłub, Konopnica, Krzyworzeka, Łyskornia, Mierzyce, Osjaków, Raczyn, Ruda, Rudlice, Wieluń i Wierzchlas[27].
W czasie okupacji hitlerowskiej w dniu 6 października 1941 r. kapłani narodowości polskiej pracujący na terenie powiatu wieluńskiego zostali aresztowani i wywiezieni do obozu koncentracyjnego w Dachau. Kościoły zostały zamknięte, z wyjątkiem kościoła w Rudzie, w którym pozostawiono dwóch kapłanów. Została wówczas zlikwidowana parafia w Rudlicach, a wierni mieli udawać się w sprawach religijnych do Rudy[28] .
Po II wojnie światowej przywrócono przedwojenny porządek kościelny. W 1946 roku dekanat wieluński został podzielony na dwa dekanaty: Wieluń I i Wieluń II z siedzibą w Osjakowie. Rudlice znalazły się w dekanacie Wieluń II[29] .